BAŞLARKEN...

Merhaba herkes...

Henüz bir adım yok. Aslında ben de yokum... Yukarılarda bir yerlerde beni yeryüzüne indirecek olan meleğimi bekliyorum... Ben annemin rahmine düşmeden, annem ve babam beni çoktan akıllarına düşürdüler.

Annem ve babam 11 Kasım 2006 tarihinde, serin bir Cumartesi akşamı saat 18:30'da Karşıyaka Nikah dairesinde evlendiler... (Özellikle babam ama ikisi de fanatik Karşıyakalılar)Birbirlerini çok seviyorlar, ikisi de birbiri olmadan bir yanlarının eksik olacağını anladılar ki, hiç akıllarında yokken evlenmeye karar verdiler.

Annem Peri Kızı gibi bir gelin oldu... Babam da prensler gibiydi... Ertesi gün hemen balayına gittiler. Balayından döner dönmez babam hemen işe başladı. Bir süre sonra annem de işe başladı... Birbirlerini zor görmeye başladılar ama evimiz düzene girdi. Her şeyi yoluna koydular... Baktılar ki her şey yolunda gitmeye devam ediyor, beni de aralarına katmaya karar verdiler. Ama ben biraz nazlı olacağım heralde. Öyle hemen gel dediklerinde gitmedim. Çok fazla da bekletmeyeceğim ama biliyorlar ki bir zamanı var... Söyledim ya, beni onlara götürecek meleği bekliyorum... Ve annem ile babam da...

Annem... Yani Burcu... Bana ilerde güzel bir armağan olacağını düşündüğünden olsa gerek, harıl harıl bana mektuplar yazmaya başladı. Belli bir adresim olsaydı eminim ki babam yani Caner, o mektupları hiç vakit kaybetmeden bana göndermeye başlardı…

Ara sıra annemin o güzel eflatun renkli defterine onlar fark etmeden göz atıyorum. Ben henüz olmasam da, onlar benim varlığıma kendilerini alıştırmaya başlamışlar bile. Beni şimdiden çok seviyorlar, öpüp koklasalar kim bilir daha ne kadar çok sevecekler?

Burada yazacaklar annemin ve babamın hisleri olacak… Beni nasıl bekliyorlar hep birlikte göreceğiz… Okuyalım annemin mektuplarını…